Hoe het proces 'loslaten' precies werkt - Sander de Zwart Coaching

Hoe het proces ‘loslaten’ precies werkt

Hoe we moeten dealen met onze emoties, vooral als man, is ons nooit echt geleerd. We handelen naar wat ons altijd is voorgedaan. Door onze ouders, onze omgeving, de maatschappij, de wereld. En vaak is dat in de trant van ‘wegkijken’ en doen alsof de emoties er niet zijn: ‘Joh, er zijn ergere dingen.’ ‘Kom op, stel je niet zo aan.’

En in de wereld van persoonlijke en spirituele ontwikkeling waarin ik me de laatste jaren veel begeef, zie je vaak het tegengestelde. En wordt je geleerd om alle emoties juist tot in het diepst van de ziel op te graven, aan te kijken en te helen. Er wordt dan gezegd: ‘Neem je verantwoordelijkheid.’ ‘Stap uit de slachtofferrol. ‘Je moet voelen, voelen, voelen’. 

De waarheid ligt in het midden

Beide kanten ken ik, maar geen van beiden is beter dan de ander. Want zoals altijd ligt de waarheid in het midden. Blijven doorrennen, wegkijken en doen alsof er niets aan de hand is, breekt je uiteindelijk op. En continu op zoek zijn naar diepere lagen in jezelf die om heling vragen, breekt je uiteindelijk ook op. Want welk van de twee paden je ook kiest, er is nooit tijd om werkelijk te genieten, te creëren, te ervaren, kortom: te leven.

Toen ik 14 jaar oud was, was er een moment dat ik niet meer wilde leven. Daar werd ik weer even mee geconfronteerd. Lees verder als je wilt weten hoe.

Het komt zoals het komt

De laatste tijd zit ik in een enorm proces van het ‘loslaten’ van oude stukken. En het mooie is, ik loop er niet voor weg en ik ben er ook niet actief naar op zoek. De omstandigheden die dit proces aanwakkeren, dienen zich als vanzelf aan, in sneltreinvaart. Van mensen die op mijn pad kwamen, die me uitdaagden om trouw te blijven aan mijn eigen grenzen, tot aan een overlijden binnen de familie, waardoor oude herinneringen weer bovenkwamen. En zelfs die oude herinneringen hoefde ik niet zelf op te roepen, ze werden op een presenteerblaadje aangeleverd.

Een pijnlijk moment dat leidde tot een ‘loslaatceremonie’

Zo vond mijn moeder oude schoolfoto’s van mij uit mijn tienerjaren. Ze liet ze afgelopen vrijdag nietsvermoedend aan mijn beide zoons zien. Mijn oudste bekeek ze met volledige aandacht en draaide een van de foto’s om, waarop op een nogal schokkende tekst te lezen was in mijn handschrift. “Misschien ben ik er zaterdag wel niet meer, want…” De verdere tekst liet geen enkele twijfel en duidde erop dat ik een einde aan mijn leven wilde maken.

Pijnlijk voor mijn naasten en voor mijzelf om hiermee geconfronteerd te worden. Maar ik weet het nog als de dag van gisteren. Ik was 14 jaar en zat in de 2e klas van de HAVO. Ik voelde me verre van gelukkig op dat moment, zo lang zoekende naar mijn plek en zo’n diepe frustratie. En het was niet dat ik mijn emoties niet durfde te voelen, integendeel. Ik was juist gewend om er continu mee bezig te zijn. En het was ook niet dat ik er te trots voor was om er over te praten. Nee, ik wilde niemand tot last zijn. Daarom zweeg ik en hield ik alles bij mezelf. Ik kan me niet meer herinneren dat ik die tekst achterop de foto schreef, maar ik herinner me nog wel die gedachte. Ik was er toen klaar mee. Ik wilde niet meer.

Ik keek mezelf recht in mijn ogen aan in de spiegel. Ontzettend boos, teleurgesteld, verdrietig, eigenlijk alles tegelijk en toen gebeurde er iets wonderlijks. Het leek alsof er een bliksemschicht uit de ogen van mijn spiegelbeeld straalde. Ik schrok me rot, mijn hart bonsde als een gek en het leek alsof er een stem sprak: ‘Wees geduldig, het komt echt goed, LEEF!’ Op dat moment 14 jaar oud, wist ik totaal niet hoe, maar ik koos voor het leven. En nu 41 jaar oud, realiseer ik me: ja, het is echt goedgekomen.

Het leidde nu tot een mooi gesprek met mijn elfjarige zoon, die voorstelde er een soort van ceremonie van te maken om dit stuk los te laten. Hij besloot dat we de foto samen mochten verbranden. En zo gingen wij samen naar buiten met een aansteker en was er binnen enkele minuten slechts een hoopje as over.

Ieder moment is een kans op een ontmoeting met jezelf

Het helingsproces is het leven zelf, dat is wat ik steeds meer erken. Iedere ontmoeting, ongeacht of ik deze zelf initieer, wordt uitgenodigd of deze toevalligerwijs ontstaat, is een kans op een ontmoeting met jezelf. Laat ik het zo zeggen: iedere ontmoeting biedt de mogelijkheid om een aspect van jezelf te ontmoeten dat je nog niet kent. Ik zie het in mijn coachingssessies, waarbij ik minstens zoveel over mezelf leer, als mijn klant over zichzelf, alsook in alledaagse momenten. Ik zeg weleens gekscherend: ‘Zelfs de Donald Duck bevat de diepste waarheid, tenminste als je ervoor openstaat!’

Alles is een spiegel

Zo raakte een video die meerdere malen in de media verscheen me diep. Het is een video opgenomen op het Binnenhof. Een groepje mensen staat te wachten tot ministers naar buitenkomen. Op het moment dat Hugo de Jonge door de deur naar buiten loopt, galmt er uit de verte een stemgeluid: ‘Landverraaier!’ Op de een of andere manier komt dit beeld en geluid vaak naar boven borrelen bij me, dus ik besloot te voelen wat dit nu werkelijk in mij doet. In eerste instantie een gevoel van verdeeldheid, afscheiding, dualiteit. Om hier dieper op in te zoomen, helpt het me om in het beeld te stappen en een perspectief te kiezen. Als eerste kruip ik in de huid van Hugo de Jonge en bepaal ik hoe ik mij voel als ik daar op dat moment zou staan. Ik kan me er enigszins mee identificeren. Ook al ben ik geen bekende Nederlander. Ik ben wel iemand die voor een groep mensen staat, een boodschap uitspreekt en hiermee beweging creëert. Ik ben ook weleens ‘oplichter’, ‘kwakzalver’ of ‘geldwolf’ genoemd. Dus een opmerking ‘landverraaier’ past wat mij betreft ook in dat rijtje.

Ik voel ook dat het me pijn doet als zoiets wordt geroepen. Vooral omdat ik juist de intentie heb om zo zuiver mogelijk in het leven te staan, te spreken vanuit mijn hart en te handelen naar wat mij ten diepste juist voelt. Ik voel dat Hugo de Jonge dat ook doet. Ik merk tegelijk op dat ik niet in zijn schoenen wil staan, want ik voel een enorme verantwoordelijkheid op zijn schouders rusten. Heel veel verschillende belangen. Een boodschapper zijn, waarin je het dichtst mogelijk bij je eigen waarheid wil blijven, maar dat niet 100% kan, omdat je het niet alleen voor het zeggen hebt. Omdat veel partijen een onderdeel zijn waarin beslissingen gevormd worden. Hierin wordt altijd een compromis gevonden en dat is dan waar je vervolgens met je beste bedoelingen achter mag staan. Maar het is nooit 100% je eigen waarheid. En wat je ook kiest er zullen mensen het mee eens zijn en er zullen mensen tegen zijn.

Zo is degene die ‘landverraaier’ roept er duidelijk tegen, althans dat is mijn eerste gedachte. Als ik er dieper op invoel, dan merk ik dat er verschillende lagen opspelen en voel ik dat die kreet een schreeuw is vanuit onmacht. Ik zou zelf niet gauw demonstreren, strijden of hard gaan schreeuwen. Toch gebeurt dit weleens in een onbewaakt ogenblik, tegen mijn kinderen bijvoorbeeld. Ik ben bijvoorbeeld bezig met het beantwoorden van een belangrijk mailtje. Zij doen iets waar ik geen invloed op heb en hierdoor voel ik me beperkt in mijn bewegingsvrijheid. Omdat ik op dat moment niet weet hoe met de situatie om te gaan, begin ik te schreeuwen. Een oplossing vind ik dan pas wanneer ik uit de situatie stap en er vanuit een ruimer perspectief naar kijk. Iemand die ‘landverraaier’ roept, moet ongetwijfeld iets soortgelijks voelen. Voelt zich beperkt in zijn vrijheid en heeft vanuit zijn huidige perspectief geen zicht op een oplossing.

Loslaten = EAL

Door een filmpje als dit volledig in mijn systeem te laten doordringen, geef ik mezelf de kans om dus werkelijk nieuwe aspecten van mijzelf te ontmoeten en dan ontvouwt het helingsproces zich vanzelf. Daar hoef ik niets voor te doen en dan ontdek je dus dat loslaten niet iets is waar je hard voor hoeft te werken of diep voor hoeft te graven. Het toont zich net zo lang en in welke vorm dan ook, totdat je het zelf ziet. In dat opzicht zou je kunnen stellen dat loslaten heel eenvoudig is: erkennen van alles wat je NU waarneemt, dit accepteren en dit er vervolgens laten zijn. EAL, dus. (Erkennen, Accepteren & Laten)

Word de Creator die je altijd al was

‘Word de Creator die je altijd al was’ is een uitspraak die ik al enkele maanden doe. We zijn namelijk een schepper van onze ervaringen. Het is stap 1 om dit te erkennen en stap 2 is te accepteren dat alleen het ‘wat’ aan jou is. Stap 3, het ‘hoe’ ontvouwt zich vanzelf en hierover heb je geen enkele controle. Dit hoef je slechts te laten gebeuren. (Weer EAL dus). Om je toch een handje te helpen in het creatieproces vond ik een prachtige uitspraak van Neale Donald Walsh, de schrijver van de boekenserie: Een ongewoon gesprek met God.

“Ideeën zijn belangrijk. Ideeën scheppen overtuigingen, overtuigingen scheppen gedrag, gedrag schept ervaring en ervaring schept realiteit. En als we overtuigd raken van onze meest prachtige ideeën, zou het leven er op onze planeet heel anders uitzien dan vandaag.”

Samen loslaten en nieuwe aspecten van jezelf ontmoeten?

Hoewel loslaten en jezelf ontmoeten een individueel proces is, hoef je het nooit alleen te doen. Daarom bied ik de ruimte om dit op samen de trap naar Next Level te beklimmen.

Stap 1: Gratis Groeigeheimen

Download hier het eBook “Male Potential Life Hack”>>

Stap 2: Bakkie op Afstand

30 minuten focus op jouw MISSIE, jouw hulpvraag superscherp en mijn advies voor jouw groei>>

Stap 3: Energy Update

Boek een diepgaande APK-sessie van 1,5-2 uur samen met mij in de natuur>>

Stap 4: Mentoring

Beklim samen de trap naar Next Level en word de Creator die je altijd al was>>

Een warme groet,

Sander de Zwart

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *